Bugün Hyplast sayfasında “Hava olaylarının olduğu katman nedir” üzerine hazırladığımız içeriği sizlerle buluşturuyoruz.
Kayseri’nin Sabahları ve İçimde Biriken Sessiz Duygular
Kayseri’de sabahlar her zaman biraz sert başlar. Güneş bile doğarken sanki önce etrafı yokluyor, sonra karar veriyor “bugün ısıtayım mı, yoksa biraz daha mesafeli mi olayım?” diye. Ben 25 yaşındayım ve uzun zamandır bu şehirde yaşıyorum. Günlüğüme yazdığım cümlelerin çoğu gökyüzüyle ilgili olur zaten; çünkü içimde ne varsa, yukarıya baktığımda daha net görürüm.
O sabah da öyleydi. Penceremi açtığımda yüzüme çarpan hava, sadece soğuk değildi; sanki bir şey anlatmaya çalışan ama kelime bulamayan birinin nefesi gibiydi. İçimde tuhaf bir huzursuzluk vardı. Ne tam üzgündüm ne de tamamen umutlu. Arada kalmışlık… En zor hislerden biri.
O an fark ettim ki yine gökyüzüne bakıyorum. Bulutlar ağır ağır ilerliyordu, sanki bir şey taşıyorlardı ama nereye götürdüklerini bilmiyorlardı. İçimden istemsiz bir soru geçti: “Hava olaylarının olduğu katman nedir?”
Bunu çocukken de merak ederdim ama o zamanlar sadece meraktı. Şimdi ise sanki kendi duygularımın da o katmanda sıkışıp kaldığını hissediyorum.
O Gün Gökyüzü Neden Böyleydi?
Kahvemi alıp balkona çıktım. Erciyes’in silueti uzakta, sisin arkasına saklanmış gibiydi. Şehir uyanıyordu ama ben sanki içimde bir şeylerin çoktan yorulduğunu hissediyordum.
Bir gün önce yaşadığım küçük bir hayal kırıklığı aklıma geldi. Önemli bir şey değildi belki dışarıdan bakınca. Ama insanın içinde bir yer var ya, orası kırıldığında kimse “büyük mü küçük mü?” diye sormuyor. Sadece kırılıyor.
Telefonuma bakmadım. Çünkü bazen ekranlar insanın iç sesini daha da yükseltiyor. Bunun yerine gökyüzüne baktım.
Bulutlar daha hızlı hareket etmeye başladı. Rüzgâr güçlendi. Bir anda içimde bir şey kıpırdadı. Sanki doğa bana bir şey anlatmaya çalışıyordu ama ben dilini tam çözemiyordum.
Yine o soru geldi aklıma:
“Hava olaylarının olduğu katman nedir?”
Kendi kendime gülümsedim. Çünkü bu soru sadece bir bilgi arayışı değildi. Sanki duygularımın nerede oluştuğunu bulmaya çalışıyordum.
İşte o an anladım: Ben sadece gökyüzünü izlemiyordum. Kendi içimi izliyordum.
Hava Olaylarının Olduğu Katman Nedir?
Gökyüzüne baktığımda aslında en çok merak ettiğim şey buydu. Yağmur nerede başlıyor, rüzgâr nerede doğuyor, bulutlar hangi boşlukta şekil değiştiriyor?
Bunu düşünürken içimde başka bir şey daha belirdi: Belki de duygularım da aynı yerde oluşuyordu. Hızlı değişen, bazen fırtına gibi gelen, bazen durulup sessizleşen her şey…
O katmanın adı aklımda yavaşça netleşti: troposfer. Yani tüm hava olaylarının gerçekleştiği katman.
Ama benim için bu kelime sadece bir bilimsel bilgi değildi. Troposfer, sanki benim iç dünyamın gökyüzüydü. Her şeyin başladığı, değiştiği ve dağıldığı yer.
O gün Kayseri’nin üstünde dolaşan bulutlara bakarken, kendi içimde de aynı hareketliliği hissediyordum. Bir şeyler yükseliyor, sonra dağılıyor, sonra yeniden şekilleniyordu.
Bir Günlük Sayfası: İçimdeki Fırtına
O gün defterimi açtım. Yazmaya başladım:
“Bugün gökyüzü çok hızlı değişiyor. Ben de öyleyim.”
Kalem elimde ağırlaştı. Bazen insan kendi duygularını yazarken bile yoruluyor.
Bir süre durup dışarı baktım. Rüzgâr ağaçları eğiyordu. Sanki görünmez bir el şehirle konuşuyordu. Ve ben o konuşmayı anlamaya çalışıyordum.
İçimde bir hayal kırıklığı vardı. Belki bir insana, belki kendime, belki de beklentilerime karşı. Net değildi ama ağırdı. En kötü his de bu zaten: adını koyamadığın ama varlığını her an hissettiğin duygular.
Deftere tekrar yazdım:
“Belki de her şey troposferde oluyor. Yağmur da, fırtına da, içimdeki bu kırgınlık da.”
O an tuhaf bir şey oldu. Kendimi daha yalnız değil, daha anlaşılmış hissettim. Sanki gökyüzüyle aramda görünmez bir bağ kurulmuştu.
Erciyes’in Sessiz Tanıklığı
Tavsiye Ettiğimiz İçerik: Ekşi karadut nerede yetişir ?
Öğleden sonra dışarı çıktım. Hava daha da değişmişti. Bulutlar koyulaşmış, şehir biraz daha sessizleşmişti. Erciyes hâlâ oradaydı ama artık daha ciddi görünüyordu. Sanki o da olacakları biliyordu.
Bir bankta oturdum. İnsanlar yanımdan geçip gidiyordu. Herkesin bir yere yetişme telaşı vardı. Ben ise sadece gökyüzüne bakıyordum.
O an içimde garip bir umut belirdi. Çünkü fırtına ne kadar güçlü olursa olsun, geçeceğini biliyordum. Bu düşünce bile içimi hafifletmişti.
“Hava olaylarının olduğu katman nedir?” sorusu tekrar aklıma geldi. Ama bu kez cevap bir bilgi değil, bir his gibi geliyordu.
Troposfer… değişimin katmanı. Başlangıçların ve bitişlerin aynı yerde buluştuğu yer.
Belki de benim hayatım da şu an o katmandaydı.
Yağmurun Başlaması ve İçimdeki Dönüşüm
Bir süre sonra yağmur başladı. Önce hafif, sonra daha belirgin. İnsanlar şemsiyelerine sarıldı. Ben ise oturduğum yerden kalkmadım.
Islanan sokaklara baktım. Toprak kokusu yükseldi. O koku, çocukluğumu hatırlattı. Daha basit, daha az düşünceli zamanları…
Yağmur yüzüme vururken garip bir rahatlama hissettim. Sanki içimde uzun süredir biriken şeyler çözülmeye başlamıştı.
O an anladım ki gökyüzü sadece bir manzara değildi. Bir süreçti. Tıpkı insan gibi.
Troposferde olan her şey, aslında benim içimde de oluyordu: bulutlar gibi düşünceler, rüzgâr gibi değişen hisler, yağmur gibi boşalan duygular…
İç Sesimle Yaptığım Sessiz Konuşma
Kendi kendime fısıldadım:
“Bazen her şeyin neden olduğunu bilmek gerekmiyor. Sadece olduğunu kabul etmek yetiyor.”
Bu cümle içimde bir yere oturdu. Belki de uzun zamandır ilk kez bu kadar sakin hissettim.
Gökyüzü yavaş yavaş açılmaya başladı. Bulutların arasından ışık süzüldü. Kayseri’nin taş sokakları parladı.
İçimde de aynı şey oluyordu. Bir şeyler çözülüyor, bir şeyler hafifliyordu.
Günün Sonunda Gökyüzü ve Ben
Eve dönerken ıslak asfaltın yansımasına baktım. Gökyüzü artık daha sakin görünüyordu. Ama ben o değişimi unutmayacaktım.
Defterime son bir cümle yazdım:
“Bugün gökyüzünü izlerken kendimi öğrendim.”
Troposfer artık benim için sadece bir katman değildi. Değişimin, duyguların ve geçiciliğin adıydı.
Ve ben, 25 yaşında bu şehirde yaşayan biri olarak, her şeyin değiştiğini ama hiçbir şeyin gerçekten kaybolmadığını bir kez daha anlamıştım.
Gökyüzü kapanmadı. Sadece şekil değiştirdi. Tıpkı benim gibi.